በቈቀ

verb noun
1.
ይትመሰሉ፡ ከመ፡ ዘይጸልዑ፡ ንዋየ፡ ወበኅቡእ፡ ይበቈቁ፡ ከመ፡ አንስቲያዊት፡ በቅል፡ ዘያፈቅር፡ ዕዋለ፡ አድግ፡; በቈቀ፡;