ጠዐቀ

verb noun
1. circumcludere, circumplecti
ወአሜሃ፡ ተላጸቀት፡ በበይናቲሃ፡ ወጠዐቀቶ፡ ለሥጋ፡ አዳም፡ እምድኅረ፡ ወረደ፡;